وبلاگ آقای ربات

امشب میخواهم از خودم برایت تعریف کنم

اینکه چقدر صبورم

صبر میکنم و میگذارم هر چقدر دلشان میخواهد

حرف بزنند

قضاوت کنند

ببرند و بدوزند

می ایستم و نگاهشان میکنم

ساده گوش میدهم

آرام و با آرامش

لبخند های مخفی زیر لبانشان را میخوانم

صبر دارم

با دقت حرکات دست و صورتشان را بو میکنم

میگذارم زمان بگذرد

وقتی ساکت شدی

وقتی منتظر عکس العمل من بودی

یک نفس عمیق میکشم

بلند میشوم

و میروم

طوری که دیگر اثری از من نباشد

جز یک صدای خنده

خنده در سکوت

خنده به دنیای کوچکتان...

پ.ن: مسافری از یک دنیای مسخره ....

آقای ربات.