وبلاگ آقای ربات

ساعت حوالی پنج عصر

کوچه های خالی از عبور آدم ها

درختان پاییزی در سکوت

به پنجره خانه ها خیره میشوم

در هر کدام روشنایی به چشم میخورد

لبخند آدم ها را میشنوم

روزمرگی هایشان را حس میکنم

زندگی هایشان را میبینم

کف خیابان سرد

کفش هایم خسته از راه رفتن

دست در جیب و دل لرزان

من

خسته ام از

مرور همیشه تو

-شاه سیاه